Wspomnienia o śp. płk. Janie Paczóskim

Płk dr inż. Jan Paczóski urodził się 22 kwietnia 1930 roku w m. Doliwo pow. Siedlce. W okresie swego wczesnego dzieciństwa doznał wielkich rodzinnych tragedii. Najpierw zmarła Mu matka potem schorowany ojciec. Został przyjęty pod opiekę przez nauczycielską rodzinę Państwa Woszczerowiczów z Siedlec, która – jak po latach wspominał – miała bardzo duży wpływ na kształtowanie Jego osobowości i wykształcenie.
Po ukończeniu Szkoły Powszechnej (w okresie okupacji) rozpoczął naukę, na tajnych kompletach, w Gimnazjum i Liceum im. Hetmana Żółkiewskiego w Siedlcach, którą ukończył po wyzwoleniu.
W 1949 roku został przyjęty na studia, na Wydział Elektryczny Politechniki Warszawskiej, skąd w 1951 roku został powołany do wojska i skierowany na studia do Wojskowej Akademii Technicznej. Po ukończeniu studiów uzyskał dyplom inżyniera i został skierowany do dalszej służby wojskowej w Poligonie Naukowo-Badawczym Sprzętu Łączności w Zegrzu – przemianowanym potem na Ośrodek Badawczy Sprzętu Łączności, a  następnie na Wojskowy Instytut Łączności. Tam, w ciągu 29 lat, był wyznaczany na kolejne wyższe stanowiska służbowe – od inż. urządzeń technicznych aż do zastępcy komendanta ds. naukowo-badawczych. Był też członkiem i następnie sekretarzem Rady Naukowej Instytutu. W Instytucie całą swoją energię życiową poświęcił w pracach naukowo-badawczych w zakresie wojskowej techniki łączności. Był współautorem wielu projektów urządzeń i autorem licznych opracowań na tematy nowoczesnej techniki z zakresu łączności, publikowanych w różnych wydawnictwach technicznych wojskowych i cywilnych. Konsekwentnie podwyższał swoje kwalifikacje zawodowe zdobywając kolejno – dyplom mgr. inż. i następnie stopień naukowy doktora nauk technicznych. W 1982 roku został skierowany do dalszej służby w Ministerstwie Łączności na stanowisko wicedyrektora Departamentu Spraw Obronnych.
Po 39 latach z honorem zakończył swą żołnierską drogę na stanowisku wicedyrektora Biura Spraw Obronnych Poczta Polska, Telegraf i Telefon pozostawiając po sobie pamięć wybitnego wojskowego specjalisty w dziedzinie techniki łączności. Za wyjątkowe wyniki pracy w tej dziedzinie, był wielokrotnie nagradzany i wyróżniany. M.in. był awansowany na kolejne stopnie wojskowe oraz odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym, Srebrnym i Brązowym Krzyżem Zasługi oraz wieloma innymi odznaczeniami państwowymi i  resortowymi.
Zmarł 1 kwietnia 2015 roku, w wieku 85 lat, w Warszawie. Uroczystość pogrzebowa odbyła się 9 kwietnia na Starych Powązkach. Po żałobnej Mszy św. w kościele p.w. św. Karola Boromeusza, przy udziale Jego Rodziny, wojskowej asysty honorowej ze Stołecznego Garnizonu, delegacji z Wojskowego Instytutu Łączności i licznym gronie członków Światowego Związku Polskich Żołnierzy Łączności oraz Jego przyjaciół, został odprowadzony, na wieczny spoczynek, do grobu swych opiekunów z lat dzieciństwa – rodziny Woszczerowiczów. Przemówienia pożegnalne nad Jego mogiłą wygłosili: prezes Zarządu Oddziału Warszawa-Rakowiecka ŚZPŻŁ płk Zbigniew Kosobucki oraz przedstawiciel Wojskowego Instytutu Łączności płk Edmund Wirkus. Uroczystość zakończyła salwa honorowa, wykonana przez asystę honorową, nad Jego mogiłą oraz melodia, w wykonaniu sygnalisty, z pieśni wojskowej – „Śpij kolego w ciemnym grobie …”